Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Πόνημα





Μέλημά μου να αμελώ
να μελώ
να μην ξέρει κανείς μα να καίγομαι
να φοβάμαι
να πενθώ

Μάθημά μου να θυμώ
να μιλώ
να μιλάνε αυτοί μα να λίγομαι
να θυμάμαι
να ανθρωπώ

Πόνημά μου να πονώ
να ποινώ
να κρατώ αγκαλιά να φυλακίζομαι
να φυλακώ
να ελευθερώ



E.

(Ζωγραφιά: Βασιλική Τζούτη)


Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Γιορτή στο Quilombo!
























Το Θέατρο Του Πανικού έγινε 2 χρονών και γιορτάζει το Σάββατο 24 Μαρτίου στο Quilombo. Στο χώρο θα προβάλλονται βίντεο της ομάδας, θα υπάρχει πλούσιος μπουφές και φτηνά ποτά!
Μαζί μας έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε τους:

Empty Frame
           
Quiet Pliz
          
Musica Mista
           
                                   Το live ξεκινάει στις 22:00
                  Είσοδος ελεύθερη
                        Quilombo Σερβίων 10 και Λεωφόρος Αθηνών, Ακαδημία Πλάτωνος
                                                                      Δείτε τον Χάρτη

Το Θέατρο του Πανικού ευχαριστεί θερμά τις μπάντες για τη συμμετοχή τους.



Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Λίγα λόγια για την παράσταση- Ο θάνατος του Αντονέλο



Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε δύο κόσμους. Ο πάνω είναι ευθύς και απόλυτος. Οι κινήσεις του ευθύγραμμες και συγκεκριμένες. Ο κάτω είναι καμπύλος. Στον πρώτο οι άνθρωποι είναι δεμένοι με το πεπρωμένο τους, εγκλωβισμένοι στην πίστη τους, σ΄ αυτό που θεωρούν θείο, ο άντρας το δημιουργό, η γυναίκα τη ζωή. Αυτός είναι εγκλωβισμένος με τη θέλησή του, αυτή όχι. Ο Αντονέλο είναι ο πατριώτης, εκείνος που φορώντας το χάρτινο σύμβολο, υποτάσσεται στο ρόλο που του επιβλήθηκε μέχρις ότου ταπεινωμένος βγαίνει από τη λήθη του, απογυμνώνεται από το μεγαλείο του και παρακολουθεί την πτώση του, το θάνατό του.  Η Σεσίλια λαχταράει να ζήσει αλλά ματαιοδοξεί. Επιθυμεί κάτι άλλο, καλύτερο, μεγαλύτερο από αυτό που έχει ή θα μπορούσε να έχει και η τιμωρία της είναι η αιώνια μοναξιά. Δεμένοι άνθρωποι, ο καθένας για διαφορετικό λόγο παλεύουν να ξεφύγουν από διαφορετικούς εχθρούς και τα καταφέρνουν αλλά μονάχα για να επιβεβαιώσουν αυτό που τους είναι γραφτό.
Στην απόλυτη γαλήνη των πέντε αιώνων του ζωγραφικού έργου έρχεται να διεισδύσει ύπουλα και δυναμικά το φίδι/σκουλήκι της αμφιβολίας. Οι δύο ήρωες σταδιακά ολοένα και περισσότερο αρχίζουν να αμφισβητούν τα δεδομένα και να καταβάλλονται από πάθη. Αρχίζουν να συνομιλούν με τη φύση τους την ανθρώπινη. Με πλάσματα του κάτω κόσμου που διαρκώς και αέναα ζουν και πεθαίνουν. Αυτοί , οι του κάτω κόσμου είναι βουτηγμένοι στη λάσπη της ηδονής, του κόπου, της αγωνίας για έρωτα, του αγώνα για αναπαραγωγή. Χαμογελούν με ένα χαμόγελο μηχανικό σαν ένα αόρατο χέρι να τραβάει με μαγκούρα τις άκρες των χειλιών τους. Κινούνται στατικοί ωστόσο στο ελάχιστο όριο του χώρου που τους παραχωρήθηκε. Μπρος πίσω, μπρος πίσω, σπασμωδική κίνηση, να γεννηθείς, να ζήσεις, να πεθάνεις για να ξαναγεννηθείς. Πάρε-δώσε-σκάβε-φύτρωνε. Προπάντων χαμογέλα.
Όταν τελικά ο Αντονέλο και η Σεσίλια απογυμνώνονται από ότι θείο τους είχε  προσδώσει η αιώνια ακινησία και το χέρι του ζωγράφου, εμφανίζεται το ον με τα λευκά ρούχα. Πάνω από όλους, πιο ψηλά από τα πάθη και τις επιθυμίες, πιο πέρα από τον μικρόκοσμο των ανθρώπινων υπάρξεων, η συντηρήτρια, αποφασισμένη και αδυσώπητη, εκτελεί το χρέος της. Επαναφέρει τους ήρωες στην πραγματικότητα που από δω και εμπρός θα υφίστανται: ο Αντονέλο νεκρός και η Σεσίλια μόνη.

Βάσω Τζούτη






Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

George Gaudi live at six d.o.g.s.








Γνώρισα τον Γιώργο Γουδή την περίοδο που δούλευε νύχτα ως μουσικός και μελετούσε μανιωδώς πιάνο. Λίγα χρόνια αργότερα τον πέτυχα κάπου στο διαδίκτυο ως Gaudi και με κέρδισε αμέσως. Ευκαιρία να τον ακούσω ζωντανά για πρώτη φορά είχα ένα βράδυ μάλλον φθινοπωρινό στο six d.o.g.s. παρέα με τους αγαπητούς Empty Frame. Τότε όπως και τώρα η συναυλία είχε ανοίξει με το πολύ αγαπημένο μου Russian Dance του Tom Waits και ένιωσα σαν να ανοίγει μια τεράστια βαριά ξύλινη πόρτα με σίδερα και σύρτες. Ανάσανα, χαμογέλασα, ακούμπησα σε έναν τοίχο και το υπόλοιπο live πέρασε από πάνω μου σα ζεστό νεράκι.
Δεν ξαφνιάστηκα καθόλου λοιπόν όταν τώρα, μετά από λίγους μήνες, έμαθα για την κυκλοφορία του πρώτου του album με τίτλο Millionaire από την Archangel music και την παρουσίασή του στο six d.o.g.s.
Ο κόσμος δεν άργησε να γεμίσει το χώρο και όλοι έδειχναν να απολαμβάνουν τη συναυλία, να υποδέχονται με ενθουσιασμό τα τραγούδια του Gaudi και οι πιο διαβασμένοι να σιγοτραγουδούν τους στίχους! Η μπάντα πολύ δεμένη και όμορφα ετερόκλητη με το βαρύτονο σαξόφωνο ανοίκειο να ξεχωρίζει. Οι εμπνευσμένες διασκευές από τις επιρροές της μπάντας ανάμεσα από τα ολοκαίνουρια τραγούδια του δίσκου δημιουργούσαν το οικείο περιβάλλον που χρειάζεται κανείς για να αφεθεί, να κλείσει τα μάτια και να θυμηθεί. Γιατί όποιος δε θυμάται έναν εφηβικό έρωτα ακούγοντας το Where the wild roses grow, θα έχει σίγουρα μια αντίστοιχη μνήμη από το Henry Lee ή το The killing time (του οποίου η διασκευή είναι παρεμπιπτόντως πολύ πολύ πετυχημένη, ακούστε την εδώ.) Φυσικά από μια μπάντα με δυο σαξόφωνα ένα άλτο κι ένα βαρύτονο δε θα μπορούσαν να λείπουν jazz standards. Έφυγα μετά το In the mood για να προλάβω το μετρό με γοργό σχεδόν χορευτικό βηματισμό και για μια ακόμη φορά ήθελα να φωνάξω: Ζήτω οι συναυλίες! Πάντα τέτοια!

Επισκεφθείτε τον George Gaudi στο my space στο Jumping fish
Επίσης τα λέει πολύ ωραία σ'αυτή τη συνέντευξη.



Ε.