Σινεμά ΒΟΞ, 9 Σεπτέμβρη 2011

Οι ομπρέλες του Χερβούργου








Βάψε την κουζίνα τιρκουάζ. Έντονο. Όπως στην ταινία. Και μετά κάνε ότι έζησες ή περίμενε να ζήσεις έναν έρωτα όπως εκείνου. Σπαρακτικό. Μελό. Με πολλά φιλιά στα χέρια, κοιτάγματα βαθιά, με "σ΄αγαπώ" και "αγάπα με" και μεγάλες υποσχέσεις και όρκους αγάπης με όλη τη γλυκανάλατη επαναλαμβανόμενη αηδία μονογαμικής πιστής αγάπης. Κι όλο αυτό σε ένα περιβάλλον μιούζικαλ, όπου αυτή η ίδια η αγάπη μοιάζει στιγμές σαν να γελά με τον εαυτό της σχεδόν περιπαιχτικά με τη μουσική να πλαισιώνει το σύμπαν αυτής της πραγματικότητας. Κι εσύ θα το πιστέψεις. Δειλά στην αρχή, έπειτα μ΄ όλη σου την καρδιά θα θαυμάσεις θα ζηλέψεις λυσσαλέα αυτόν τον έρωτα. Θα κλάψεις για το χωρισμό τους, για την σκληρή τη μοίρα. Θα κλάψεις για ΄σένα, για τον έρωτα που έζησες και σε ισοπέδωσε ή για εκείνον που δεν έζησες. Και θα ακούγεται μονάχα η μουσική και τα πνιχτά σου δάκρυα με τον ήχο τους καθώς θα προσγειώνονται πάνω στο χέρι σου. Ωραία όλα αυτά. Στενάχωρα. Προβλέψιμα. Σχεδόν βαρετά. Και μετά τακ. Έρχεται και σε γαμάει από κάθε τρύπα της σάρκας σου. Η προδοσία. Η λήθη. Και έχει μείνει μονάχα η επαναλαμβανόμενη μουσική και τα νωπά ακόμα χέρια σου από τα δάκρυα που μάζευες τόση ώρα. Le Fin λέει στο πανί. " Μόνο στο σινεμά οι άνθρωποι πεθαίνουν από έρωτα". Και κάποιες φορές ούτε καν εκεί.

http://www.imdb.com/title/tt005845

Ρ.

άκουσε τότε να φωνάζει
" και σιγά ρε μαλάκα τι έγινε
έχασες ένα πόδι... ε.. και.."
ναι αλλά δεν πρόσεξε πως το άλλο ήταν ξύλινο.

Ε τόσο καιρό γι αυτό δε δούλευαν τα πόδια σου,
γιατί κρατούσες τα μάτια σου κλειστά
και μόλις επιτέλους τα ανοίξεις, τότε τρέχα
τρέχα μαλάκα με το ξύλινο πόδι σου

Λ.

Ο ΦΑΡΟΣ
























Φως σκοτάδι σκοτάδι σκοτάδι φως σκοτάδι σκοτάδι σκοτάδι φως και έτσι θα είναι όσο φως μένεις ακίνητος σκοτάδι φως όσο αφήνεις το φως του σκοτάδι να κανονίζει το σκοτάδι σου φως και το φως σου σκοτάδι και τις στομαχικές σου φως διαταραχές και τις σαρκικές σου σκοτάδι φως απολαύσεις και τα απομεινάρια σου φως και τα όνειρά σου σκοτάδι και τα καλοκαίρια σου φως και τον ύπνο σου σκοτάδι και το φως που άφησες αναμμένο στην άκρη της πόλης σκοτάδι φως για να φωτίζει το σκοτεινό δρόμο σκοτάδι που περνάει κάτω από το σπίτι σου φως και περιμένεις την επόμενη φορά σκοτάδι που θα γυρίσει αυτός και θα φως σκοτάδι σου φέρει το φως φως ή το σκοτάδι σκοτάδι και τις ώρες που φως σκας στα γέλια σκοτάδι και τα χρόνια που φως έρχονται κάθε καλοκαίρι σκοτάδι και κάθε φθινόπωρο σκοτάδι σκοτάδι μαζί με το σχολείο φως και το ξυσμένο μολύβι σκοτάδι τους φίλους σου φως που φωνάζουν σκοτάδι και κυρίως φως το μυαλό σου σκοτάδι που δεν ακολουθεί φως το σκοτάδι ή σκοτάδι το φως


Ε.

Δρώμενο- Η Φάρμα των ζώων

"... Επαναλαμβάνω, να θυμάστε πάντα την υποχρέωση που έχετε να είστε εχθροί με τον άνθρωπο και κάθε τι που έχει σχέση μ'αυτόν. Ό,τι έχει δύο πόδια είναι εχθρός. Ό,τι έχει τέσσερα ή έχει φτερά είναι φίλος. Και να θυμάστε, επίσης, ότι στον αγώνα μας ενάντια στον άνθρωπο δεν πρέπει να καταντήσουμε σαν αυτόν. Ακόμα και όταν θα τον έχετε κατακτήσει, μην υιοθετήσετε τα ελαττώματά του. Κανένα ζώο δεν πρέπει ποτέ να ζήσει σε σπίτι ή να κοιμηθεί σε κρεβάτι ή να φορέσει ρούχα ή να πιει αλκοόλ ή να καπνίσει ή να αγγίξει χρήματα ή να κάνει εμπόριο. Όλες οι συνήθειες του ανθρώπου είναι κακές. Και, πάνω απ' όλα, δεν πρέπει ποτέ ένα ζώο να καταπιέσει την ίδια του τη φυλή. Αδύνατοι ή δυνατοί, έξυπνοι ή αφελείς, όλοι είμαστε αδέλφια. Κανένα ζώο δεν πρέπει ποτέ να σκοτώσει ένα άλλο. Όλα τα ζώα είναι ίσα."


Ο λόγος του κάπρου Όλντ Μέιτζορ στα καταπιεσμένα ζώα της Φάρμας Τζόουνς γίνεται το μανιφέστο της επανάστασής τους κατά του ανθρώπου. Δημιουργείται το κίνημα του Ζωισμού, τα ζώα επαναστατούν και η φάρμα ονομάζεται πλέον Φάρμα των Ζώων.


Το Σάββατο 18 Ιουνίου και την Κυριακή 19 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί δρώμενο σε τρία κεντρικά σημεία της Αθήνας βασισμένο στη Φάρμα των Ζώων του Τζορτζ Όργουελ.
Μέσα σε 15' τα γουρούνια ανακοινώνουν τις 7 εντολές του Ζωισμού, τις παραποιούν και καταλήγουν στη μία και μοναδική εντολή:
"ΟΛΑ ΤΑ ΖΩΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΑ ΜΕΡΙΚΑ ΟΜΩΣ ΖΩΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΙΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ"

Σαββατο 18 Ιουνίου, ώρα 21.30 στην πλατεία Μοναστηρακίου
Κυριακή 19 Ιουνίου, ώρα 19.00 στην οδό Φιλελλήνων
Κυριακή 19 Ιουνίου ώρα 21.30 στην πλατεία Κεραμεικού

Πραγματική Δημοκρατία τώρα

Το μπλογκ δεν είναι δημοσιογραφικό, ούτε ενημερωτικό αλλά εμείς ενημερωνόμαστε και αν μη τι άλλο ανησυχούμε.. Χωρίς πολλά λόγια λοιπόν, παραθέτουμε εδώ το μανιφέστο του "Πραγματική Δημοκρατία Τώρα" μεταφρασμένο στα ελληνικά όπως το βρήκαμε στην ιστοσελίδα της ελευθεροτυπίας.


Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι.  Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι  από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών... Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά.  Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.

-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.

-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.

-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.

-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση... Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.
 

Βορειοδυτικός άνεμος, 180¨ αριστερά, να! βλέπω το Παρίσι
Νοτιοδυτικός άνεμος, 60¨ δεξιά, να! βλέπω το Λονδίνο.
460 χιλ, ανά ώρα, να! βλέπω τον πάτο,
βλέπω την καρποφόρα γη γεμάτη πάγο.
Ένα πρωινό μετά την πτώση των τειχών
δυο μέρες στα πελώρια μανιτάρια
που εγκαινιάζουν τoν δύσβατο δρόμο για το μέλλον
πρωτοχρονιάτικα όνειρα μέσα σε φούρνους
να είναι έτοιμη η βασιλόπιτα,
στο κομμάτι του πατέρα κρύβονται δόντια και μαλλιά...









Τα παιδιά

Γελάν στους δρόμους,
Κλαίν’ στους δρόμους, χτυπούν, πονούν, πεινούν
και πίνουν φρέσκο νερό το πιο δροσερό απ’ τα χαντάκια της ασφάλτου
για να γεμίσουν τη κοιλιά τους.
Για να μακρύνουν τη θηλιά τους ξεμπλέκουν κόμπους ναυτικούς σφιχτούς
κι όταν πατήσουνε στη γη - όσα πατήσουνε σ’ αυτή- γυρνάνε πίσω στη μαμά τους.
Καλά στερνά τους.

Λ.

( Ζωγραφιά: Βασιλική Τζούτη )

Βιογραφικό 

Να γεμίζεις με αναμνήσεις αυτό είναι κάτι ή τίποτα απολύτως - θα ήταν  ακριβώς το ίδιο αν δε γέμιζες με τίποτα. Σ’ αυτό κερδίζουν οι ήρωες του Μπέκετ. Δεν κινούνται.

Βρίσκονται στην απόλυτη ακινησία. Από την ακινησία αυτή δεν μπορεί κανείς να τους ξεκουνήσει ακόμα κι αν βρουν το  μπαστούνι τους ή το μικροσκοπικό τους μολύβι, μόνο αν πεθάνουν θα ξεκουνήσουν που 3 - 4 θα τους μεταφέρουν από το υπόγειο και το κεφάλι τους θα χτυπάει στους τοίχους της σκάλας. Ο Μαλόν. Αυτός είναι ο Μαλόν που πεθαίνει. Όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα. Το θέμα είναι ότι ο Μπέκετ με λέξεις σου καρφώνει στο μυαλό μια εικόνα. Όχι ότι σε νοιάζει να καρφώσεις οτιδήποτε στο μυαλό οποιουδήποτε αλλά αυτό ίσως και να χει ένα κάποιο ενδιαφέρον για μένα, σαν πρόκληση, κι ούτε πάλι αυτό έχει σημασία, η πρόκληση εννοώ, απλά έτσι έμαθες να ζεις. Όπως το έμαθες ξεμαθέτο. Να δημιουργείς εικόνες.

Θα προσπαθήσω λοιπόν να αναλύσω τί είναι αυτό που με γοητεύει στον Μπέκετ μήπως και καταλάβω γιατί αξίζει να ανακατευτεί κανείς με την τέχνη. Δε θ' αλλάξει κάτι βέβαια- θα συνεχίσω να ζωγραφίζω γιατί αυτό είναι μια ανάγκη όπως το να αναπνέεις ή το να κάνεις τσίσα σου – απαραίτητο συστατικό της ζωής – τίποτα λιγότερο ή πιο πάνω. Είναι περίεργο – θα έλεγε κάποιος- κάτι σαν τον έρωτα- αν υπάρχει-. Αισθάνεται βέβαια κανείς τυχερός όταν βρίσκει κάποιον άλλον να εκφράζει τις σκέψεις του τόσο εύστοχα. Αυτό κάνει σε μένα ο Μπέκετ . Πώς το κάνει ; Αφαιρεί κάθε φαμφάρα, κάθε βαρύγδουπη λέξη και γράφει. Θα μπορούσε να μη χρησιμοποιεί γράμματα –να έγραφε με σχήματα. Ναι. Αυτό θα είχε ενδιαφέρον. Θα έπαιρνε κανείς ένα αιχμηρό αντικείμενο και θα το κάρφωνε στην πλάτη σου – εκεί που πονάς πιο πολύ από οπουδήποτε αλλού.

Κανένα νόημα ίσως από κει και πέρα, μόνο στιγμιαίες ηδονές, εκεί που νιώθεις πως ταυτίζεσαι απόλυτα και παύεις για κλάσματα δευτερολέπτου να βρίσκεσαι σ’ αυτόν τον κόσμο -για κλάσματα μόνο ζεις σε απόλυτο φως, α χρονο.

Όπως σε μια ελάχιστη στιγμή ηδονής κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης

Βασιλική Τζούτη