Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012




















Κάθε βράδυ πέφτω και κάθε πρωί σηκώνομαι
ίσως με βοηθάει αυτή η σκέψη
η βεβαιότητα του πεσίματος που ξέρω οτι θα έρθει πάλι
κάθε βράδυ νιώθω τεράστια μέσα μου
δε χωράω
θέλω να βρω μια χαραμάδα
μια σχισμή
και να δραπετεύσω απο αυτό το μικρό δοχείο
Κάθε βράδυ νιώθω το κεφάλι μου να μεταμορφώνεται σε κεφάλι ελέφαντα
και το μόνο που μπορώ να κάνω με την τεράστια προβοσκίδα μου
είναι να πιω μερικές σταγόνες κρασί
Κάθε βράδυ νιώθω το σώμα μου να αλλάζει και να παίρνει το σχήμα ερπετού
να προσπαθώ να συρθώ και να μπορώ μονάχα με την πλάτη
όταν νυχτώνει η φαντασία μου οργιάζει
με φοβάμαι
δε με αναγνωρίζω


T.



Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

"Ο Θάνατος του δημιουργού"- Δυο κείμενα για την έκθεση






















"Τι είναι όλο αυτό αν ο δημιουργός είναι ένα ψέμα; Κι εμείς; Εδώ; Ακίνητοι μέχρι τώρα; Να υπηρετούμε ποιον; Ποιον σκοπό; Πως βρεθήκαμε εμείς εδώ; Τι κάνουμε; Τι είμαστε εμείς;"
Οι ήρωες ενός ζωγραφικού έργου ζωντανεύουν για να θέσουν τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς τους, στο κείμενο της Βιβής Πηνιώτη "Ο θάνατος του Αντονέλο".
Οι δικές μας προσεγγίσεις και ερμηνείες του έργου κρίναμε απαραίτητο να επεκταθούν από εκείνες σύγχρονων δημιουργών που με τα δικά τους πλαστικά μέσα θα αναρωτηθούν και θα απαντήσουν ενδεχομένως στα ζητήματα που θίγονται τόσο μέσα από το κείμενο όσο και από τον τρόπο που επιλέξαμε να το αποδώσουμε.
Προέκυψε λοιπόν μια συνάντηση: Του δικού μας κόσμου, του θεατρικού, με εκείνον των πλαστικών τεχνών. Δεκαεφτά νέοι δημιουργοί, φοιτητές της ΑΣΚΤ, παρακολουθώντας πρόβες και παρουσιάσεις της ομάδας, δημιούργησαν μια σειρά από έργα με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί από κοινού ένας δόκιμος διάλογος μεταξύ των εκφραστικών μας μέσων. Στόχος μας τελικά δεν είναι τόσο η παράθεσή τους- των μέσων μας- όσο η από κοινού παρουσία και έκθεση της οπτικής μας για το πως εισπράττουμε και βιώνουμε καίρια ζητήματα της πραγματικότητάς μας που θίγονται στο θεατρικό κείμενο.
Επιχειρούμε μια επικοινωνία: να συνυπάρξουν κυρίως οι άνθρωποι. Αυτό είναι που προσπαθήσαμε.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ


Πεθαίνει ποτέ στα αλήθεια ο δημιουργός; Υπάρχει ζωή και φως πίσω από την πλασματική ακινησία της ύλης ενός εικαστικού έργου; Μέσα από αυτά τα ερωτήματα γεννιούνται τα έργα δεκαεφτά νέων καλλιτεχνών, φοιτητών της ΑΣΚΤ που εμπνέονται εικαστικά από το θεατρικό έργο " Ο θάνατος του Αντονέλο", οικειοποιούνται τις κρυφές πτυχές των χαρακτήρων του και καταθέτουν ο καθένας με τα δικά του πλαστικά μέσα το προσωπικό του βίωμα από τη συνομιλία θεάτρου και εικαστικών τεχνών.
Μαρτυρίες λοιπόν που καθρεφτίζουν τη δική τους καλλιτεχνική ταυτότητα, σε συνεύρεση με την ευαισθησία, τη δύναμη και την ορμή της θεατρικής ομάδας, σε ένα ανοιχτό και εκφραστικό διάλογο στο χώρο του Beton7. Ένα αποτέλεσμα προβληματισμού, εσωτερικών διαδρομών στον ανθρώπινο ψυχισμό μέσα από αισθήματα εγκλωβισμού και απελευθέρωσης, εσωτερικών εμμονών, μιας πάλης σκιάς και φωτός σε υπαρξιακό επίπεδο.

Ύλη και έννοιες, καταθέτουν τον καρπό αυτής της ζεστής και γόνιμης συνεργασίας των δυο ομάδων.

ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ


Η έκθεση λαμβάνει χώρα στο Beton7 και διαρκεί από τις 8 έως και τις 14 Φεβρουαρίου.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ