Lucky

Το Θέατρο του Πανικού παρουσιάζει την performance- εγκατάσταση "Lucky" βασισμένη στο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, "Περιμένοντας τον Γκοντό".

Μια ηθοποιός, 5 video artists, μια mc και 7 ζωγράφοι συναντιούνται στο υπόγειο του Booze Cooperativa "ΚΡΥΠΤΗ"  τον μήνα Μάρτιο.

Περισσότερα για το έργο και τους συντελεστές της παράστασης στην ιστοσελίδα μας.

Σκηνοθεσία: Στεφανία Μαρμαγγέλου

Ερμηνεία: Στεφανία Μαρμαγγέλου, mc Ad Libia

Χώρος: Booze Cooperativa

Παραστάσεις: από 1η Μαρτίου, κάθε Παρασκευή και Σάββατο.

Ώρα: 21:00

Διάρκεια: 50'

Εισιτήρια: 7 ευρώ

Θέατρο Του Πανικού 2013

Μια ιδέα για το τι πρόκειται να παρουσιάσει το Θέατρο Tου Πανικού μέσα στο 2013

• "Ο θάνατος του Αντονέλο" της Βιβής Πηνιώτη, από 10 Ιανουαρίου στο Τριανόν
• "Lucky" της Στεφανίας Μαρμαγγέλου, από 1 Μαρτίου στο Booze Cooperativa
• "Άμλετ- Oι νεκροθάφτες, Hamlet- The Clowns" βασισμένο στο έργο του William Shakespeare, από 6 Απριλίου στο Βeton 7
• "Γιαξεμπόρε" του Λύσανδρου Σπετσιέρη, τον Μάιο σε δρόμους της Αθήνας

( Η φωτογραφία είναι του Άγη Θεοχαρόπουλου, από το δρώμενο "Φάντο και Λις- Μια πορεία μετανάστευσης" τον Ιούλιο του 2010)

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, μέσα στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό". Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας.

Χρόνης Μίσσιος

Πρόσκληση σε καλλιτέχνες από το Θέατρο του Πανικού

Το Θέατρο του Πανικού προσκαλεί δημιουργούς video art, animation αλλά και street artists να συμμετάσχουν στην εγκατάσταση-performance με τίτλο "Lucky" (βασισμένη στο έργο του Σ. Μπέκετ "Περιμένοντας τον Γκοντό") που θα πραγματοποιηθεί το Μάρτιο του 2013.
Οι δηλώσεις συμμετοχής θα ολοκληρωθούν τέλη Οκτώβρη.
Θα ακολουθήσει συνάντηση με τους συμμετέχοντες για αναλυτική περιγραφή της δράσης.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με το Θέατρο του Πανικού στέλνοντας mail στο theatrotoupanikou@gmail.com
Υλικό από τις προηγούμενες δράσεις της ομάδας υπάρχει στην ιστοσελίδα μας
www.theatrotoupanikou.gr

(To σκίτσο είναι από την παράσταση Περιμένοντας τον Γκοντό που ανέβηκε την περίοδο 2006-2007 στο Salisbury Theatre σε σκηνοθεσία Αnatoly Antohin)


ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ

Βαρέθηκα

Βαρέθηκα γιατί δεν έχω τη δύναμη να καταστρέψω τα πάντα και να φύγω.

Βαρέθηκα την κυρία Κατίνα από το Κολωνάκι, με το φανταχτερό και χιλιοφορεμένο, ίσως λέω, γουναρικό της, να περιφέρεται στους διαδρόμους των μουσείων κάνοντας θόρυβο φτήνιας.

Βαρέθηκα αυτή, και το σκυλάδικο που κουβαλάει μέσα της από την απαίδευτη γενιά της, όταν κάποιος μπάρμπας της φορώντας το κοντό μοναδικό παντελονάκι του άρπαζε μανιακά τον πλούτο σαν απο εκδίκηση και τώρα έτσι εκδικητικά αρπάζει θέσεις, αξιώματα και την τέχνη, αυτή την κακομοίρα πόρνη που όταν βλέπει χρήμα ανάβει και πάει με τον όποιο τυχόντα.

Βαρέθηκα τη γκρίνια της γειτονιάς και τα "που πάμε", το παχύσαρκο πείσμα της που φαντάζει μεταστατικός καρκίνος για τους άτυχους σπόρους που θα ξεπεταχτούν στα σπίτια και στους δρόμους της.

Βαρέθηκα τους διανοούμενους τους λογοτέχνες και τους καλλιτέχνες, που ασφαλίζονται και εξασφαλίζονται με συμβόλαια, που κατεβάζουν τα ρολά και περιμένουν να περάσει η μπόρα μα σηκώνουν ψηλά τη γροθιά τους, οδηγητές και συνοδοιπόροι.

Βαρέθηκα τη νωχελική ματιά σου, να με κοιτάει άδεια χωρίς ιδανικά μα στερημένα, σα σκύλος που θέλει ένα ξεροκόμματο για να ζήσει, αγάπης, ελπίδα, έρωτα, ό,τι να 'ναι.

Βαρέθηκα εμένα που ξεχνώ πως είσαι άνθρωπος.

Και πάλι λέω βαρέθηκα γιατί δεν έχω τη δύναμη να πυρπολήσω τα σπίτια, τις εκκλησίες και τους δρόμους, τα γραφεία και τα εργοστάσια, εσένα και εμένα, τον κόσμο όλο και να φυτρώσει ο νέος σπόρος. 

 Λ.Σ.

(Το έργο είναι της Αμαλίας Θεοδωροπούλου )

Ηρωικαί έξοδοι

α) Μυστήριο

Βγαίνοντας απ τη ζεστή μήτρα
παλλόμενος και ζωικός
με μάτια κλειστά στο ηλεκτρικό φως του χειρουργείου
βιώνεις την πρώτη στιγμή που κρίνεσαι στο φως
Για μένα ήταν άρνηση, κλάμα, φόβος
Γύρισα τα χέρια μου στη μάνα
Με κοίταξε, μετά χαμογέλασε με δάκρυα και κοιμήθηκε
Κι ο πατέρας, το πρώτο φιλικό χαμόγελο
Κι ο γιατρός, ο σύνδεσμος του εντός και του εκτός
Κι αν κρίνεσαι μέσα στη μήτρα,
ωστόσο κάποια πράγματα τα έχεις ακόμα μυστικά
Στο φως πρέπει να αντιδράσεις, να προφτάσεις, να ικανοποιήσεις
Ένας τοκετός είναι πάντα ο Σωτήρας μας
Μια μάνα η Παναγιά


β) Το κτήνος

Το κτήνος ακόμα ήταν θεόρατο
Για το κτήνος τότε ήσουν αόρατος
Όλα τα βρέφη είναι ανώνυμα
δίχως ταυτότητα και ρίζες, μυστήρια
Ήμουνα τότε τυχερός
για δεν ανάσαινα κρυμμένος σε φάτνη
ο Ηρώδης τα χρόνια εκείνα κοιμόταν

Στέφανος Παΐζης

(στην εικόνα πίνακας του Ιερώνυμου Μπος)

Είχα

 


Είχα μια ψυχή
                                          Είχα ένα κεφάλι
έπιανε αέρας
                                          έπαιζα
έφευγε
                                          του έκοβα τα μαλλιά
Έπεφτε κάτω
                                          του έβαφα τα μάτια
Έπεφτα κι εγώ
                                          Το άδειαζα
Με πατούσαν
                                          Το γέμιζα

Ε.

(η φωτογραφία είναι του Sebastiao Salgado)