Κάθε βράδυ πέφτω και κάθε πρωί σηκώνομαι
ίσως με βοηθάει αυτή η σκέψη
η βεβαιότητα του πεσίματος που ξέρω οτι θα έρθει πάλι
κάθε βράδυ νιώθω τεράστια μέσα μου
δε χωράω
θέλω να βρω μια χαραμάδα
μια σχισμή
και να δραπετεύσω απο αυτό το μικρό δοχείο
Κάθε βράδυ νιώθω το κεφάλι μου να μεταμορφώνεται σε κεφάλι ελέφαντα
και το μόνο που μπορώ να κάνω με την τεράστια προβοσκίδα μου
είναι να πιω μερικές σταγόνες κρασί
Κάθε βράδυ νιώθω το σώμα μου να αλλάζει και να παίρνει το σχήμα ερπετού
να προσπαθώ να συρθώ και να μπορώ μονάχα με την πλάτη
όταν νυχτώνει η φαντασία μου οργιάζει
με φοβάμαι
δε με αναγνωρίζω


T.

"Ο Θάνατος του δημιουργού"- Δυο κείμενα για την έκθεση

"Τι είναι όλο αυτό αν ο δημιουργός είναι ένα ψέμα; Κι εμείς; Εδώ; Ακίνητοι μέχρι τώρα; Να υπηρετούμε ποιον; Ποιον σκοπό; Πως βρεθήκαμε εμείς εδώ; Τι κάνουμε; Τι είμαστε εμείς;"
Οι ήρωες ενός ζωγραφικού έργου ζωντανεύουν για να θέσουν τα ερωτήματα και τους προβληματισμούς τους, στο κείμενο της Βιβής Πηνιώτη "Ο θάνατος του Αντονέλο".
Οι δικές μας προσεγγίσεις και ερμηνείες του έργου κρίναμε απαραίτητο να επεκταθούν από εκείνες σύγχρονων δημιουργών που με τα δικά τους πλαστικά μέσα θα αναρωτηθούν και θα απαντήσουν ενδεχομένως στα ζητήματα που θίγονται τόσο μέσα από το κείμενο όσο και από τον τρόπο που επιλέξαμε να το αποδώσουμε.
Προέκυψε λοιπόν μια συνάντηση: Του δικού μας κόσμου, του θεατρικού, με εκείνον των πλαστικών τεχνών. Δεκαεφτά νέοι δημιουργοί, φοιτητές της ΑΣΚΤ, παρακολουθώντας πρόβες και παρουσιάσεις της ομάδας, δημιούργησαν μια σειρά από έργα με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί από κοινού ένας δόκιμος διάλογος μεταξύ των εκφραστικών μας μέσων. Στόχος μας τελικά δεν είναι τόσο η παράθεσή τους- των μέσων μας- όσο η από κοινού παρουσία και έκθεση της οπτικής μας για το πως εισπράττουμε και βιώνουμε καίρια ζητήματα της πραγματικότητάς μας που θίγονται στο θεατρικό κείμενο.
Επιχειρούμε μια επικοινωνία: να συνυπάρξουν κυρίως οι άνθρωποι. Αυτό είναι που προσπαθήσαμε.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΙΚΟΥ


Πεθαίνει ποτέ στα αλήθεια ο δημιουργός; Υπάρχει ζωή και φως πίσω από την πλασματική ακινησία της ύλης ενός εικαστικού έργου; Μέσα από αυτά τα ερωτήματα γεννιούνται τα έργα δεκαεφτά νέων καλλιτεχνών, φοιτητών της ΑΣΚΤ που εμπνέονται εικαστικά από το θεατρικό έργο " Ο θάνατος του Αντονέλο", οικειοποιούνται τις κρυφές πτυχές των χαρακτήρων του και καταθέτουν ο καθένας με τα δικά του πλαστικά μέσα το προσωπικό του βίωμα από τη συνομιλία θεάτρου και εικαστικών τεχνών.
Μαρτυρίες λοιπόν που καθρεφτίζουν τη δική τους καλλιτεχνική ταυτότητα, σε συνεύρεση με την ευαισθησία, τη δύναμη και την ορμή της θεατρικής ομάδας, σε ένα ανοιχτό και εκφραστικό διάλογο στο χώρο του Beton7. Ένα αποτέλεσμα προβληματισμού, εσωτερικών διαδρομών στον ανθρώπινο ψυχισμό μέσα από αισθήματα εγκλωβισμού και απελευθέρωσης, εσωτερικών εμμονών, μιας πάλης σκιάς και φωτός σε υπαρξιακό επίπεδο.

Ύλη και έννοιες, καταθέτουν τον καρπό αυτής της ζεστής και γόνιμης συνεργασίας των δυο ομάδων.

ΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ


Η έκθεση λαμβάνει χώρα στο Beton7 και διαρκεί από τις 8 έως και τις 14 Φεβρουαρίου.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Ο Θάνατος του Αντονέλο

Σκοπός μας δεν είναι ούτε η κουβέντα, ούτε η βόλτα, ούτε η παρέα. Βρισκόμαστε εδώ για να υπηρετούμε τον δημιουργό και το έργο του, ετούτο τον εξαίσιο πίνακα, το μοναδικό έργο τέχνης, ετούτο το αριστούργημα. Πάψε πια να σκέφτεσαι και απόλαυσε τούτο το προνόμιο! Εκπληρώνουμε στο απόλυτο το σκοπό της ύπαρξής μας. Χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε τίποτα! Οποία ευδαιμονία! Όλα έχουν ήδη γίνει από εκείνον και πόσο περίτεχνα! Μην βασανίζεις το μυαλό σου με ανόητα ερωτήματα. Μην επιθυμείς πράγματα που μόνο να σου στερήσουν μπορούν αυτά που ήδη σου έχουν χαριστεί γενναιόδωρα από εκείνον: αιωνιότητα... σταθερότητα... τάξη... τελειότητα...



Από το έργο της Βιβής Πηνιώτη "Ο Θάνατος του Αντονέλο"
Από τις 3 Φεβρουαρίου στο Beton7 από το Θέατρο Του Πανικού

Στα πλαίσια της παράστασης, δεκαεφτά φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών εκθέτουν έργα τους, από τις 8 έως τις 14 Φεβρουαρίου, στον εκθεσιακό χώρο του Beton7.

Το έργο της φωτογραφίας είναι της Αγγελικής Λόη.

13/01/2012 αίθουσα αναμονής

(Edvard Munch)



και αδημονώ. και περιμένω. και με ανυπομονησία στέκομαι. και καρτερώ. και ματαιοπονώ. και σκορπίζομαι. και κομματιάζομαι. και διαλύομαι. και εξαφανίζομαι. και ανασυγκροτώ εμένα και τα αλλοιωμένα θρύψαλα του εαυτού που είχα. και φτιάχνω το κακοφορμισμένο κολάζ του εαυτού. και αναζητώ μέσα σε αυτό το αλλόκοτο δημιούργημα επιθυμίες. όχι όνειρα. επιθυμίες. την επιθυμία. μία είναι. πάντα μία. αυτή η κινητήριος δύναμη. αυτή η ζωή και ο θάνατος μαζί. τον έρωτα. το πήδημα. την αγκαλιά. το ξέσκισμα. τη ζεστασιά του κορμιού. τον άλλο. τον ξένο. τον ανοίκειο. αυτόν τον πολυπόθητο. τον πεπερασμένο στο χρόνο. τον αιώνιο. αυτόν τον πανταχού παρών. τον απόλυτο. τον αδηφάγο. τον ψεύτη. τον προδότη. δεν είναι εδώ. κι όταν τον αντικρίζω μοιάζει αλλόκοτος σαν τον κόσμο που του 'φτιαξα για να κατοικεί μέσα. παράλογος. βίαιος. μάταιος. μα πάνω απ' όλα μάταιος αδιαφορώντας για τη ματαιότητά του. αυθύπαρκτος. ναρκωμένος. υπέροχος. ηδονικός. οδυνηρός. άξιος κάθε αναμονής. σ' αγαπώ και τα σ' αγαπώ διαλύονται μόλις βγαίνουν απ' τα χείλη. δεν πειράζει. λέξεις είναι τίποτε άλλο.

Ρ.

To λιμάνι της Χάβρης- Άκι Καουρισμάκι

Μια ιδιοκτήτρια μπαρ, ο άντρας της οποίας πέθανε στη φυλακή, φροντίζει τους θαμώνες της σαν να 'ναι παιδιά της, ένας παλαίμαχος 60χρονος ροκάς αποφασίζει να ξανατραγουδήσει μόνο όταν επιστρέφει το (60χρονο επίσης) κορίτσι του και ο Μαρσέλ Μαρξ παρότι λούστρος απολαμβάνει κάθε βράδυ το φτωχό πλην μεγαλοπρεπές δείπνο του φροντισμένο απο την αγαπημένη του Αρλετί. Όλοι έχουν πίσω τους μια πικρή ιστορία και όλοι τους υποφέρουν τα βράδια από σκοτεινές σκέψεις. Κρύβουν όμως μέσα τους ένα παιδί και ξέρουν. Ξέρουν πως πρέπει να το σώσουν, να το φροντίσουν, να το ελευθερώσουν. Και όταν αυτό πετύχει η Αρλετί θα φορέσει το κίτρινο φουστάνι και σαν απο θαύμα κανείς δε θα πεθάνει.

Η ταινία παίζεται στο Άστυ και είναι υπέροχη.
Για περισσότερα, δοκιμάστε εδώ

Ε.

Ο γερο Σάντσο έστριψε ακόμη ένα τσιγάρο.

Αυτή η κολασμένη ζέστη πνίγεται στο σταφιδιασμένο του κορμί
Κάνω έγκληση στο θεό του για ξεκούραση των μάταιων αναζητήσεών του.
Κάθε του ρυτίδα ένα κομμάτι ιστορίας,
Αισθάνεται τόσο βαρύς,
στο σβέρκο του σα να κάθονται όλοι οι πρόγονοί του,
τα όνειρά τους,
οι προσδοκίες τους.
Κουράστηκα πατέρα
Που είναι τα χρώματα που έβλεπα κάποτε πατέρα
Που είναι η ομορφιά μου
                                                                                    Μαράθηκα

                                                                                   Λ.

Τραγούδια από το δεύτερο όροφο

Ένας τεράστιος διάδρομος που καταλήγει σε μια πόρτα. Μεγάλη ανοιχτή και φωτεινή. Εκείνος κρέμεται από το σακάκι του εργοδότη του. Του τραβάει τα χαρτιά. Δε φωνάζει, δεν κλαίει, δεν, δεν, μόνο  λέει "εργάζομαι στην επιχείρηση 30 χρόνια". Δεξιά και αριστερά του πόρτες, μόνο πόρτες. Ίδιες, ολόιδιες, το ίδιο μισάνοιχτες, με το ίδιο μαύρο κοστούμι πίσω τους να κρυφοκοιτάζει, ανασαίνουν μαζί. Σωριάζεται στη μέση του διαδρόμου και οι πόρτες κλείνουν. Ταυτόχρονα. Το φως από την οροφή αντανακλάται στο δάπεδο και ενώ ο ένας άντρας κλαίει, ο άλλος κατευθύνεται με βήμα γοργό προς στην ανοιχτή πόρτα.
Και όλα αυτά τα βλέπεις από μια και μόνο ακίνητη κάμερα, ή μήπως μια ακόμη πόρτα;
Λεπτομέρεια, ακρίβεια και ομορφιά, σε όλο της το μεγαλείο.
"Ο γιος μου έγραφε ποιήματα μέχρι που τρελάθηκε"
"Ο Ιησούς Χριστός ήταν καλός άνθρωπος γι αυτό τον σταύρωσαν"
Κείμενο λακωνικό εικόνα μαγική.
Ο Roy Anderson έπλασε μια ταινία ποίημα, με πρωταγωνιστές καθημερινούς ανθρώπους εγκλωβισμένους σε μια πόλη που ερημώνει, σε σταθμούς τρένων, σε μποτιλιαρισμένους δρόμους. Η υποψία της καταστροφής και του θανάτου κυριαρχεί, το χρώμα είναι της μούχλας και το άρωμα της στάχτης.
Παντού και πάντα όμως υπάρχουν πόρτες. Πόρτες και παράθυρα που συνήθως οδηγούν σε άλλες πόρτες και σε άλλα παράθυρα. Όταν ένας άντρας κλαίει μετά το σεξ σε ένα ξενοδοχείο για ένα μπαστούνι του γκολφ, στο απέναντι κτήριο ένα φως ανάβει.

Περισσότερα για την ταινία εδώ
Το τρέιλερ της ταινίας εδώ

Ε.