Βαρέθηκα

Βαρέθηκα γιατί δεν έχω τη δύναμη να καταστρέψω τα πάντα και να φύγω.

Βαρέθηκα την κυρία Κατίνα από το Κολωνάκι, με το φανταχτερό και χιλιοφορεμένο, ίσως λέω, γουναρικό της, να περιφέρεται στους διαδρόμους των μουσείων κάνοντας θόρυβο φτήνιας.

Βαρέθηκα αυτή, και το σκυλάδικο που κουβαλάει μέσα της από την απαίδευτη γενιά της, όταν κάποιος μπάρμπας της φορώντας το κοντό μοναδικό παντελονάκι του άρπαζε μανιακά τον πλούτο σαν απο εκδίκηση και τώρα έτσι εκδικητικά αρπάζει θέσεις, αξιώματα και την τέχνη, αυτή την κακομοίρα πόρνη που όταν βλέπει χρήμα ανάβει και πάει με τον όποιο τυχόντα.

Βαρέθηκα τη γκρίνια της γειτονιάς και τα "που πάμε", το παχύσαρκο πείσμα της που φαντάζει μεταστατικός καρκίνος για τους άτυχους σπόρους που θα ξεπεταχτούν στα σπίτια και στους δρόμους της.

Βαρέθηκα τους διανοούμενους τους λογοτέχνες και τους καλλιτέχνες, που ασφαλίζονται και εξασφαλίζονται με συμβόλαια, που κατεβάζουν τα ρολά και περιμένουν να περάσει η μπόρα μα σηκώνουν ψηλά τη γροθιά τους, οδηγητές και συνοδοιπόροι.

Βαρέθηκα τη νωχελική ματιά σου, να με κοιτάει άδεια χωρίς ιδανικά μα στερημένα, σα σκύλος που θέλει ένα ξεροκόμματο για να ζήσει, αγάπης, ελπίδα, έρωτα, ό,τι να 'ναι.

Βαρέθηκα εμένα που ξεχνώ πως είσαι άνθρωπος.

Και πάλι λέω βαρέθηκα γιατί δεν έχω τη δύναμη να πυρπολήσω τα σπίτια, τις εκκλησίες και τους δρόμους, τα γραφεία και τα εργοστάσια, εσένα και εμένα, τον κόσμο όλο και να φυτρώσει ο νέος σπόρος. 

 Λ.Σ.

(Το έργο είναι της Αμαλίας Θεοδωροπούλου )

Ηρωικαί έξοδοι

α) Μυστήριο

Βγαίνοντας απ τη ζεστή μήτρα
παλλόμενος και ζωικός
με μάτια κλειστά στο ηλεκτρικό φως του χειρουργείου
βιώνεις την πρώτη στιγμή που κρίνεσαι στο φως
Για μένα ήταν άρνηση, κλάμα, φόβος
Γύρισα τα χέρια μου στη μάνα
Με κοίταξε, μετά χαμογέλασε με δάκρυα και κοιμήθηκε
Κι ο πατέρας, το πρώτο φιλικό χαμόγελο
Κι ο γιατρός, ο σύνδεσμος του εντός και του εκτός
Κι αν κρίνεσαι μέσα στη μήτρα,
ωστόσο κάποια πράγματα τα έχεις ακόμα μυστικά
Στο φως πρέπει να αντιδράσεις, να προφτάσεις, να ικανοποιήσεις
Ένας τοκετός είναι πάντα ο Σωτήρας μας
Μια μάνα η Παναγιά


β) Το κτήνος

Το κτήνος ακόμα ήταν θεόρατο
Για το κτήνος τότε ήσουν αόρατος
Όλα τα βρέφη είναι ανώνυμα
δίχως ταυτότητα και ρίζες, μυστήρια
Ήμουνα τότε τυχερός
για δεν ανάσαινα κρυμμένος σε φάτνη
ο Ηρώδης τα χρόνια εκείνα κοιμόταν

Στέφανος Παΐζης

(στην εικόνα πίνακας του Ιερώνυμου Μπος)

Είχα

 


Είχα μια ψυχή
                                          Είχα ένα κεφάλι
έπιανε αέρας
                                          έπαιζα
έφευγε
                                          του έκοβα τα μαλλιά
Έπεφτε κάτω
                                          του έβαφα τα μάτια
Έπεφτα κι εγώ
                                          Το άδειαζα
Με πατούσαν
                                          Το γέμιζα

Ε.

(η φωτογραφία είναι του Sebastiao Salgado)

Πόνημα

Μέλημά μου να αμελώ
να μελώ
να μην ξέρει κανείς μα να καίγομαι
να φοβάμαι
να πενθώ

Μάθημά μου να θυμώ
να μιλώ
να μιλάνε αυτοί μα να λίγομαι
να θυμάμαι
να ανθρωπώ

Πόνημά μου να πονώ
να ποινώ
να κρατώ αγκαλιά να φυλακίζομαι
να φυλακώ
να ελευθερώ



E.

(Ζωγραφιά: Βασιλική Τζούτη)

Γιορτή στο Quilombo!

Το Θέατρο Του Πανικού έγινε 2 χρονών και γιορτάζει το Σάββατο 24 Μαρτίου στο Quilombo. Στο χώρο θα προβάλλονται βίντεο της ομάδας, θα υπάρχει πλούσιος μπουφές και φτηνά ποτά!
Μαζί μας έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε τους:

Empty Frame
           
Quiet Pliz
          
Musica Mista
           
                                   Το live ξεκινάει στις 22:00
                  Είσοδος ελεύθερη
                        Quilombo Σερβίων 10 και Λεωφόρος Αθηνών, Ακαδημία Πλάτωνος
                                                                      Δείτε τον Χάρτη

Το Θέατρο του Πανικού ευχαριστεί θερμά τις μπάντες για τη συμμετοχή τους.

Λίγα λόγια για την παράσταση- Ο θάνατος του Αντονέλο

Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε δύο κόσμους. Ο πάνω είναι ευθύς και απόλυτος. Οι κινήσεις του ευθύγραμμες και συγκεκριμένες. Ο κάτω είναι καμπύλος. Στον πρώτο οι άνθρωποι είναι δεμένοι με το πεπρωμένο τους, εγκλωβισμένοι στην πίστη τους, σ΄ αυτό που θεωρούν θείο, ο άντρας το δημιουργό, η γυναίκα τη ζωή. Αυτός είναι εγκλωβισμένος με τη θέλησή του, αυτή όχι. Ο Αντονέλο είναι ο πατριώτης, εκείνος που φορώντας το χάρτινο σύμβολο, υποτάσσεται στο ρόλο που του επιβλήθηκε μέχρις ότου ταπεινωμένος βγαίνει από τη λήθη του, απογυμνώνεται από το μεγαλείο του και παρακολουθεί την πτώση του, το θάνατό του.  Η Σεσίλια λαχταράει να ζήσει αλλά ματαιοδοξεί. Επιθυμεί κάτι άλλο, καλύτερο, μεγαλύτερο από αυτό που έχει ή θα μπορούσε να έχει και η τιμωρία της είναι η αιώνια μοναξιά. Δεμένοι άνθρωποι, ο καθένας για διαφορετικό λόγο παλεύουν να ξεφύγουν από διαφορετικούς εχθρούς και τα καταφέρνουν αλλά μονάχα για να επιβεβαιώσουν αυτό που τους είναι γραφτό.
Στην απόλυτη γαλήνη των πέντε αιώνων του ζωγραφικού έργου έρχεται να διεισδύσει ύπουλα και δυναμικά το φίδι/σκουλήκι της αμφιβολίας. Οι δύο ήρωες σταδιακά ολοένα και περισσότερο αρχίζουν να αμφισβητούν τα δεδομένα και να καταβάλλονται από πάθη. Αρχίζουν να συνομιλούν με τη φύση τους την ανθρώπινη. Με πλάσματα του κάτω κόσμου που διαρκώς και αέναα ζουν και πεθαίνουν. Αυτοί , οι του κάτω κόσμου είναι βουτηγμένοι στη λάσπη της ηδονής, του κόπου, της αγωνίας για έρωτα, του αγώνα για αναπαραγωγή. Χαμογελούν με ένα χαμόγελο μηχανικό σαν ένα αόρατο χέρι να τραβάει με μαγκούρα τις άκρες των χειλιών τους. Κινούνται στατικοί ωστόσο στο ελάχιστο όριο του χώρου που τους παραχωρήθηκε. Μπρος πίσω, μπρος πίσω, σπασμωδική κίνηση, να γεννηθείς, να ζήσεις, να πεθάνεις για να ξαναγεννηθείς. Πάρε-δώσε-σκάβε-φύτρωνε. Προπάντων χαμογέλα.
Όταν τελικά ο Αντονέλο και η Σεσίλια απογυμνώνονται από ότι θείο τους είχε  προσδώσει η αιώνια ακινησία και το χέρι του ζωγράφου, εμφανίζεται το ον με τα λευκά ρούχα. Πάνω από όλους, πιο ψηλά από τα πάθη και τις επιθυμίες, πιο πέρα από τον μικρόκοσμο των ανθρώπινων υπάρξεων, η συντηρήτρια, αποφασισμένη και αδυσώπητη, εκτελεί το χρέος της. Επαναφέρει τους ήρωες στην πραγματικότητα που από δω και εμπρός θα υφίστανται: ο Αντονέλο νεκρός και η Σεσίλια μόνη.

Βάσω Τζούτη

George Gaudi live at six d.o.g.s.

Γνώρισα τον Γιώργο Γουδή την περίοδο που δούλευε νύχτα ως μουσικός και μελετούσε μανιωδώς πιάνο. Λίγα χρόνια αργότερα τον πέτυχα κάπου στο διαδίκτυο ως Gaudi και με κέρδισε αμέσως. Ευκαιρία να τον ακούσω ζωντανά για πρώτη φορά είχα ένα βράδυ μάλλον φθινοπωρινό στο six d.o.g.s. παρέα με τους αγαπητούς Empty Frame. Τότε όπως και τώρα η συναυλία είχε ανοίξει με το πολύ αγαπημένο μου Russian Dance του Tom Waits και ένιωσα σαν να ανοίγει μια τεράστια βαριά ξύλινη πόρτα με σίδερα και σύρτες. Ανάσανα, χαμογέλασα, ακούμπησα σε έναν τοίχο και το υπόλοιπο live πέρασε από πάνω μου σα ζεστό νεράκι.
Δεν ξαφνιάστηκα καθόλου λοιπόν όταν τώρα, μετά από λίγους μήνες, έμαθα για την κυκλοφορία του πρώτου του album με τίτλο Millionaire από την Archangel music και την παρουσίασή του στο six d.o.g.s.
Ο κόσμος δεν άργησε να γεμίσει το χώρο και όλοι έδειχναν να απολαμβάνουν τη συναυλία, να υποδέχονται με ενθουσιασμό τα τραγούδια του Gaudi και οι πιο διαβασμένοι να σιγοτραγουδούν τους στίχους! Η μπάντα πολύ δεμένη και όμορφα ετερόκλητη με το βαρύτονο σαξόφωνο ανοίκειο να ξεχωρίζει. Οι εμπνευσμένες διασκευές από τις επιρροές της μπάντας ανάμεσα από τα ολοκαίνουρια τραγούδια του δίσκου δημιουργούσαν το οικείο περιβάλλον που χρειάζεται κανείς για να αφεθεί, να κλείσει τα μάτια και να θυμηθεί. Γιατί όποιος δε θυμάται έναν εφηβικό έρωτα ακούγοντας το Where the wild roses grow, θα έχει σίγουρα μια αντίστοιχη μνήμη από το Henry Lee ή το The killing time (του οποίου η διασκευή είναι παρεμπιπτόντως πολύ πολύ πετυχημένη, ακούστε την εδώ.) Φυσικά από μια μπάντα με δυο σαξόφωνα ένα άλτο κι ένα βαρύτονο δε θα μπορούσαν να λείπουν jazz standards. Έφυγα μετά το In the mood για να προλάβω το μετρό με γοργό σχεδόν χορευτικό βηματισμό και για μια ακόμη φορά ήθελα να φωνάξω: Ζήτω οι συναυλίες! Πάντα τέτοια!

Επισκεφθείτε τον George Gaudi στο my space στο Jumping fish
Επίσης τα λέει πολύ ωραία σ'αυτή τη συνέντευξη.



Ε.