Ο Θάνατος του Αντονέλο

Σκοπός μας δεν είναι ούτε η κουβέντα, ούτε η βόλτα, ούτε η παρέα. Βρισκόμαστε εδώ για να υπηρετούμε τον δημιουργό και το έργο του, ετούτο τον εξαίσιο πίνακα, το μοναδικό έργο τέχνης, ετούτο το αριστούργημα. Πάψε πια να σκέφτεσαι και απόλαυσε τούτο το προνόμιο! Εκπληρώνουμε στο απόλυτο το σκοπό της ύπαρξής μας. Χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε τίποτα! Οποία ευδαιμονία! Όλα έχουν ήδη γίνει από εκείνον και πόσο περίτεχνα! Μην βασανίζεις το μυαλό σου με ανόητα ερωτήματα. Μην επιθυμείς πράγματα που μόνο να σου στερήσουν μπορούν αυτά που ήδη σου έχουν χαριστεί γενναιόδωρα από εκείνον: αιωνιότητα... σταθερότητα... τάξη... τελειότητα...



Από το έργο της Βιβής Πηνιώτη "Ο Θάνατος του Αντονέλο"
Από τις 3 Φεβρουαρίου στο Beton7 από το Θέατρο Του Πανικού

Στα πλαίσια της παράστασης, δεκαεφτά φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών εκθέτουν έργα τους, από τις 8 έως τις 14 Φεβρουαρίου, στον εκθεσιακό χώρο του Beton7.

Το έργο της φωτογραφίας είναι της Αγγελικής Λόη.

13/01/2012 αίθουσα αναμονής

(Edvard Munch)



και αδημονώ. και περιμένω. και με ανυπομονησία στέκομαι. και καρτερώ. και ματαιοπονώ. και σκορπίζομαι. και κομματιάζομαι. και διαλύομαι. και εξαφανίζομαι. και ανασυγκροτώ εμένα και τα αλλοιωμένα θρύψαλα του εαυτού που είχα. και φτιάχνω το κακοφορμισμένο κολάζ του εαυτού. και αναζητώ μέσα σε αυτό το αλλόκοτο δημιούργημα επιθυμίες. όχι όνειρα. επιθυμίες. την επιθυμία. μία είναι. πάντα μία. αυτή η κινητήριος δύναμη. αυτή η ζωή και ο θάνατος μαζί. τον έρωτα. το πήδημα. την αγκαλιά. το ξέσκισμα. τη ζεστασιά του κορμιού. τον άλλο. τον ξένο. τον ανοίκειο. αυτόν τον πολυπόθητο. τον πεπερασμένο στο χρόνο. τον αιώνιο. αυτόν τον πανταχού παρών. τον απόλυτο. τον αδηφάγο. τον ψεύτη. τον προδότη. δεν είναι εδώ. κι όταν τον αντικρίζω μοιάζει αλλόκοτος σαν τον κόσμο που του 'φτιαξα για να κατοικεί μέσα. παράλογος. βίαιος. μάταιος. μα πάνω απ' όλα μάταιος αδιαφορώντας για τη ματαιότητά του. αυθύπαρκτος. ναρκωμένος. υπέροχος. ηδονικός. οδυνηρός. άξιος κάθε αναμονής. σ' αγαπώ και τα σ' αγαπώ διαλύονται μόλις βγαίνουν απ' τα χείλη. δεν πειράζει. λέξεις είναι τίποτε άλλο.

Ρ.

To λιμάνι της Χάβρης- Άκι Καουρισμάκι

Μια ιδιοκτήτρια μπαρ, ο άντρας της οποίας πέθανε στη φυλακή, φροντίζει τους θαμώνες της σαν να 'ναι παιδιά της, ένας παλαίμαχος 60χρονος ροκάς αποφασίζει να ξανατραγουδήσει μόνο όταν επιστρέφει το (60χρονο επίσης) κορίτσι του και ο Μαρσέλ Μαρξ παρότι λούστρος απολαμβάνει κάθε βράδυ το φτωχό πλην μεγαλοπρεπές δείπνο του φροντισμένο απο την αγαπημένη του Αρλετί. Όλοι έχουν πίσω τους μια πικρή ιστορία και όλοι τους υποφέρουν τα βράδια από σκοτεινές σκέψεις. Κρύβουν όμως μέσα τους ένα παιδί και ξέρουν. Ξέρουν πως πρέπει να το σώσουν, να το φροντίσουν, να το ελευθερώσουν. Και όταν αυτό πετύχει η Αρλετί θα φορέσει το κίτρινο φουστάνι και σαν απο θαύμα κανείς δε θα πεθάνει.

Η ταινία παίζεται στο Άστυ και είναι υπέροχη.
Για περισσότερα, δοκιμάστε εδώ

Ε.

Ο γερο Σάντσο έστριψε ακόμη ένα τσιγάρο.

Αυτή η κολασμένη ζέστη πνίγεται στο σταφιδιασμένο του κορμί
Κάνω έγκληση στο θεό του για ξεκούραση των μάταιων αναζητήσεών του.
Κάθε του ρυτίδα ένα κομμάτι ιστορίας,
Αισθάνεται τόσο βαρύς,
στο σβέρκο του σα να κάθονται όλοι οι πρόγονοί του,
τα όνειρά τους,
οι προσδοκίες τους.
Κουράστηκα πατέρα
Που είναι τα χρώματα που έβλεπα κάποτε πατέρα
Που είναι η ομορφιά μου
                                                                                    Μαράθηκα

                                                                                   Λ.

Τραγούδια από το δεύτερο όροφο

Ένας τεράστιος διάδρομος που καταλήγει σε μια πόρτα. Μεγάλη ανοιχτή και φωτεινή. Εκείνος κρέμεται από το σακάκι του εργοδότη του. Του τραβάει τα χαρτιά. Δε φωνάζει, δεν κλαίει, δεν, δεν, μόνο  λέει "εργάζομαι στην επιχείρηση 30 χρόνια". Δεξιά και αριστερά του πόρτες, μόνο πόρτες. Ίδιες, ολόιδιες, το ίδιο μισάνοιχτες, με το ίδιο μαύρο κοστούμι πίσω τους να κρυφοκοιτάζει, ανασαίνουν μαζί. Σωριάζεται στη μέση του διαδρόμου και οι πόρτες κλείνουν. Ταυτόχρονα. Το φως από την οροφή αντανακλάται στο δάπεδο και ενώ ο ένας άντρας κλαίει, ο άλλος κατευθύνεται με βήμα γοργό προς στην ανοιχτή πόρτα.
Και όλα αυτά τα βλέπεις από μια και μόνο ακίνητη κάμερα, ή μήπως μια ακόμη πόρτα;
Λεπτομέρεια, ακρίβεια και ομορφιά, σε όλο της το μεγαλείο.
"Ο γιος μου έγραφε ποιήματα μέχρι που τρελάθηκε"
"Ο Ιησούς Χριστός ήταν καλός άνθρωπος γι αυτό τον σταύρωσαν"
Κείμενο λακωνικό εικόνα μαγική.
Ο Roy Anderson έπλασε μια ταινία ποίημα, με πρωταγωνιστές καθημερινούς ανθρώπους εγκλωβισμένους σε μια πόλη που ερημώνει, σε σταθμούς τρένων, σε μποτιλιαρισμένους δρόμους. Η υποψία της καταστροφής και του θανάτου κυριαρχεί, το χρώμα είναι της μούχλας και το άρωμα της στάχτης.
Παντού και πάντα όμως υπάρχουν πόρτες. Πόρτες και παράθυρα που συνήθως οδηγούν σε άλλες πόρτες και σε άλλα παράθυρα. Όταν ένας άντρας κλαίει μετά το σεξ σε ένα ξενοδοχείο για ένα μπαστούνι του γκολφ, στο απέναντι κτήριο ένα φως ανάβει.

Περισσότερα για την ταινία εδώ
Το τρέιλερ της ταινίας εδώ

Ε.

Noviembre

Ξαναείδαμε αυτήν την τόσο όμορφη ταινία...




- Μισώ όταν το κοινό απλά κάθεται, ανίκανο να συμμετέχει ή να αλληλεπιδράσει. Πρέπει να κάνουν  κάτι, οτιδήποτε. Απλά κάθονται σαν αγάλματα. Θέλω να δω τον κόσμο να ανταποκρίνεται. Δεν ξέρω, κάπως.

- Πόσο παράξενο

- Τι;

- Πάντα μου άρεσε το θέατρο για τον αντίθετο λόγο

- Πρέπει να έρθεις με τον Ντανιέλ κι εμένα, όταν παίζουμε στους δρόμους

-Στο δρόμους; Αποκλείεται, όχι εγώ. Στο δρόμο αποκλείεται. Στο θέατρο ναι, σε μια ταινία... ακόμη και στην τηλεόραση που τη μισώ. Αλλά στο δρόμο όχι.

-Σε ένα θέατρο αλλά όχι στο δρόμο;

- Είναι διαφορετικά. Στο δρόμο οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Οι άνθρωποι αντιδρούν με απρόβλεπτους τρόπους. Σε ένα θέατρο το ακροατήριο ξέρει οτι υποδύεσαι, είναι λιγότερο απρόβλεπτο.

- Αυτό είναι το όλο θέμα όταν παίζεις στο δρόμο! Οι ίδιοι συνέχεια άνθρωποι βλέπουν θεατρικά έργα. Ο μόνος τρόπος να φτάσεις στους υπόλοιπους είναι να πας την παράσταση στους δρόμους.

- Καλά, θα δω


Η προηγούμενή μας ανάρτηση και περισσότερα σχετικά με την ταινία εδώ

Ο Παράλογος άνθρωπος- Το Θέατρο

Ο παράλογος άνθρωπος αρχίζει εκεί όπου ο άλλος τελειώνει, εκεί όπου, σταματώντας να θαυμάσει το παιχνίδι, το πνεύμα θέλει να πάρει μέρος σ' αυτό.
...
Ο ηθοποιός βασιλεύει στο φθαρτό. Απ' όλες τις δόξες, το ξέρουμε η δική του είναι η πιο εφήμερη.
...
Ο ηθοποιός επέλεξε λοιπόν την πολύμορφη δόξα, αυτήν που καθιερώνεται και που δοκιμάζεται. Βγάζει το καλύτερο συμπέρασμα από το ότι τα πάντα μια μέρα πεθαίνουν.
...
Τι το εκπληκτικό να βρίσκει κανείς μια δόξα φθαρτή, χτισμένη πάνω στις πιο εφήμερες δημιουργίες;
...
Ποτέ το παράλογο δεν απεικονίστηκε τόσο καλά και τόσο μακροχρόνια. Ποιον σύντομο δρόμο θα μπορούσες να ευχηθείς που να είναι τόσο αποκαλυπτικός, γι αυτές τις υπέροχες ζωές, γι αυτά τα τέλεια και μοναδικά πεπρωμένα που εξελίσσονται και σβήνουν ανάμεσα σε τοίχους για λίγες ώρες;
...
Αποδίδει λοιπόν εν αφθονία, όλους τους μήνες ή όλες τις μέρες, τούτη την τόσο μεστή αλήθεια, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα σ' αυτό που ένας άνθρωπος θέλει και σ' αυτό που είναι. Αποδεικνύει ως ποιο σημείο το φαίνομαι κάνει το είμαι, φροντίζοντας πάντα να το αποδώσει καλύτερα. Γιατί αυτό είναι η τέχνη του, να υποκρίνεται τέλεια να μπαίνει όσο πιο πολύ γίνεται σε ζωές που δεν είναι δικές του.
...
Θα πεθάνει σε τρεις ώρες με το πρόσωπο που έχει σήμερα. Πρέπει σε τρεις ώρες να νιώσει και να εκφράσει ένα ολόκληρο εξαιρετικό πεπρωμένο. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να χάσει τον εαυτό του για να τον ξαναβρεί. Σ' αυτές τις τρεις ώρες πηγαίνει ως το τέρμα του αδιέξοδου δρόμου που ο θεατής χρειάζεται ολόκληρη τη ζωή του για να τον διατρέξει.
...
Από τον παράλογο ήρωα, ο ηθοποιός κρατάει στη συνέχεια τη μονοτονία, τούτη τη μοναδική σιλουέτα, επίμονη, παράξενη και οικεία συνάμα, που την περιφέρει σε όλους τους ήρωες που υποδύεται.
...
Πως να μην καταδικάσει η εκκλησία το επάγγελμα του ηθοποιού; Αποστρεφόταν σε τούτη την τέχνη την αιρετική πολλαπλότητα των ψυχών, τη διαστροφή των συγκινήσεων, τη σκανδαλώδη έπαρση του πνεύματος που αρνείται να ζήσει ένα μόνο πεπρωμένο και ρίχνεται σ' όλες τις υπερβολές.
...
Έρχεται η ώρα που πρέπει να πεθάνει. Στη σκηνή και στη ζωή. Ό,τι έζησε είναι μπροστά του. Βλέπει καθαρά. Αισθάνεται ότι αυτή η περιπέτεια είναι συγκλονιστική και αναντικατάστατη. Ξέρει και μπορεί τώρα να πεθάνει. Υπάρχουν γηροκομεία για ηθοποιούς.

Ο Μύθος του Σίσυφου- Αλμπέρ Καμύ